Naar huis

Vandaag mag ik naar huis. Best snel als je bedenkt dat ik 2 dagen geleden pas geopereerd ben. Voor het weekend ga ik naar pa en ma in Hank en vanaf zondagavond ben ik weer thuis in Breda. Aankomende week heb ik via vrijwilligersorganisatie Stib veel hulp voor Esmee bij het ochtend- en avond ritueel. Fijn dat dat kan. Ik ga proberen me rustig te houden en zelf zo weinig mogelijk te doen. Dat zal nog een klus zijn voor me. 

De operatie is me meegevallen, het resultaat is me zwaar tegen gevallen. Zoveel liever had ik met een ander gevoel naar huis gegaan. Nu begint de zoektocht naar een kans op genezing weer opnieuw. Maar er moet 'iets' bestaan, het moet gewoon, dus ik blijf zoeken. Artsen noemen dit dan een acceptatieprobleem, nou ja dan noemen zij het maar zo. Ik ga op zoek naar een wonder, dat ben ik verplicht aan mijn eigen wonderkind Esmee.